X
تبلیغات
نماشا
رایتل
دوشنبه 4 شهریور 1387 ساعت 10:58

بر روی انگشتان

George Balanchineمی توان گفت که از تمامی جنبه های هنری حتی نقاشیهای براک،نوشته های پوشکین،سیاست های آیزنهاور و کمدی جک بنی استفاده می کرد. ولی هیچ شکی در بزرگترین عشق جورج بالان شین وجود ندارد. روزی چنین بیان داشت:«من یعنی جسم، روح و مغزم رقاص است». ولی او در درجه ای بالاتر از این نیز قرار داشت، یعنی در زمینه ی طراحی رقص نیز یکی از برجسته ترین افراد قرن بیستم محسوب می شد.در حد بالایی، تاریخچه کلاسیک باله را با نیروی پویای رقص مدرن ممزوج نمود. او که یکی از بنیانگذاران باله ی نیویورک محسوب می شود، در رقص از تمام ویژگیهای مردم خود از جمله لباس، تمایلات و شخصیت آنها استفاده می کرد. گئورگی ملیتونوویچ بالان شیوادز در سال 1904 در سنت پترزبورگ روسیه به دنیا آمد. پدرش آهنگساز بود و او به طور تصادفی وارد سالن باله شهر شد. در یکی از روزها که به همراه خواهرش برای انتخاب بالرین، راهی سالن تئاتر باله شهر شده بود، با یک پسر نه ساله ای روبه رو شد که به طور زیبایی حرکت می کرد. او تحت تأثیر قرار گرفت و در نوجوانی به کار طراحی رقص پرداخت و پس از ترک روسیه نیز در سال 1924 به سمت پاریس در 21 سالگی به عنوان استاد رقص باله شرکت باله دیاگیلف انتخاب شد. او در سال 1933 به آمریکا رفت و شرکت رقص خود را تأسیس کرد و یکی از اعضای آن مینکلن کیرستین، بالرین معروف آمریکایی بود. او در سال 1934 به همراه بالان شین  مدرسه باله آمریکایی را بنیانگذاری کرد. سپس شش ماه بعد اثر شاهکار «سرناد» را ارائه داد. این اثر فاقد موضوع و شامل حرکاتی بود که بالرینها در حال انجام آن از گروه خارج یا به آن وارد می شدند، تا رقص منحصر به فردی را ارائه نمایند. در  آثاری چون  «کنسرتو باروکو»(1941) و «چهار سرشت»(1946) خود را اثبات کرد. از نظر بالان شین رقص باله تنها منحصر به حرکات است و نه چیز دیگر .استعداد بالان شین در هنر در نتیجه همکاری طولانی مدت او با استراوینسکی ثبات و ظهور گردید، که در نهایت به ارائه آثاری همچون «آپولو»(1928)،«اورفئوس»(1948)و «آگنون»(1957) گردید. او  پس از  مرگ استراوینسکی در سال 1971، برای فستیوال او در سال 1972 مجموعه شایانی را ترتیب داد که «سمفونی در سه وزن»،«کنسرت دونفره» از آن مجموعه است. او در سال 1948 مدرسه باله شهر نیویورک را تأسیس کرد که بعدها انجمن باله شهر نام گرفت. از دیگر آثار او «بر روی انگشتان»(1936) است که در آن یکی از کامل ترین برنامه ها را اجرا نمود. او بدون توجه به ثروت اندوزی، هر چه را که کسب می کرد، خرج می کرد،از این رو بالرین ها به او «مستر بی» می گفتند. او در طول زندگی پنج بار با بالرین های زیبایی با نام های تاماراگوا،الکساندرا دانیلوا،ورا زورینا،ماریا تالچیف و تاناکوئیل لوکلرک ازدواج کرد. به ارزش واقعی خود وقوف کامل داشت ولی از ابراز آن خودداری می کرد. او باله را تنها متعلق به زنان می دانست و میراث عظیم او بالرین های معروفی بودند که بر جای ماندند. در طول دوران کاری خود سبک های مختلف را مورد آزمایش قرار داد و قطعات تازه و نویی را روی صحنه آورد. وی در سال 1983و در سن 79 سالگی از دنیا رفت.او در واقع موسیقی را به صورت رقص به عرصه ی وجود رسانید.

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo