X
تبلیغات
نماشا
رایتل
جمعه 6 فروردین 1389 ساعت 15:04

گنج شایگان

سید محمد علی جمالزاده در  9 بهمن سال 1274 در شهر اصفهان، در یک خانواده ی روحانی و مذهبی به دنیا آمد. او یکی از مهم ترین نویسندگان معاصر ایران به شمار می رود. او پدر داستان نویسی ایران (داستان کوتاه) است. جمال زاده کوچک تا 12 یا 13 سالگی در شهر اصفهان زندگی کرد. در 13 سالگی (1287) به لبنان رفت. محمد علی جمالزاده در سن 20 سالگیدر لبنان در مدرسه کاتولیک "عینطوره" نزدیک بیروت به تحصیل پرداخت. او در سال پس از دو سال، به فرانسه و سپس به سوئیس سفر کرد. در سوئیس در دانشگاه لوسن  به تحصیل پرداخت. سپس در دانشگاه برگاندی در دیجون (Dijon) تحصیلاتش را ادامه داد. پدر او یعنی سید جمال الدین اصفهانی، یکی از روحانیون رهروان انقلاب مشروطه بود. او در سال  1287 به دستور محمد علی شاه قاجار اعدام شد که البته به واسطه ی سخنان سید جمال الدین ، محمد علی شاه او را یکی از دشمنان خود می دانست. بعد از مرگ پدرش، زندگی و تحصیلات او با سختی ها و دشواری های زیادی روبرو شد. با کمک دوستان و همچنین درآمد حاصل از تدریس، زندگییش را ادامه می داد. جمالزاده در جریان جنگ جهانی اول، به گروهی از ایرانیان ملی گرا به نام کمیته ملیون به رهبری سید حسن تقی زاده که برای مبارزه با روسیه و انگلیس در برلین تشکیل شده بود، پیوست. این کمیته سید جمال الدین را به همکاری دعوت نمود. سید جمال الدین در سال ۱294 به برلین رفت و تا سال 1309 در آن جا اقامت داشت. پس از اقامت کوتاهی در برلین برای ماموریت از طرف کمیته ملیون به بغداد و کرمانشاه رفت و مدت شانزده ماه در آنجا اقامت داشت. جمالزاده تا سال 1335 بیشتر در برلین اقامت داشت. در جریان این کارها (یک سال بعد) وی با نشریه کاوه - به دعوت تقی زاده- نیز همکاری داشت. در سال 1296، او اولین کتاب خود را با نام  "گنج شایگان " منتشر کرد. در همان سال او در همایش جهانی سوسیالیست در استوکهلم سخنرانی کرد. بعد از تعطیلی مجله کاوه جمالزاده شغل های متعددی را تجربه کرد. سال های بعدی او یعنی تا سال 1310، یعنی زمانی برای سازمان بین المللی کار کار می کرد و بعدها یعنی تا زمانی که او ساکن ژنو شد، در کارهای موقتی گذارند و شغل ثابتی نداشت. برای مثال در این بین، یکی از اعضای سفارت ایران (سرپرستی محصلین ایرانی) در برلین بود. در طول این سالها، جمالزاده کمتر با ایران ارتباط داشت. اما این موضوع او را از توجه به ایران و آموختن منع نمی کرد. جمالزاده کتاب "یکی بود یکی نبود" را در سال 1300(در برلین ) منتشر کرد. محمد علی جمالزادهاین کتاب، در ابتدا مورد استقبال واقع نشد. تا حدی که باعث تنفر بخشی از جامعه به خصوص روحانیت از وی شد، به طوری که کتاب وی در میدان شهر سوزانده شد. این کتاب شامل 6 داستان کوتاه است. اولین داستان آن "فارسی شکر است" نام دارد. این کتاب باعث تحولی بزرگ در  نظام داستان نویسی شد. سره نویسی رواج پیدا کرد. تا قبل از این موضوع ادبیات بیشتر در دربار بود و شاعران و نویسندگان در وصف شاه و یا حاکم، قطعه ای شعر و یا داستانی شیرین می نوشتند و تقدیم به آنها می کردند. البته تحولات هرچند کمی صورت گرفته بود. مفاهیم عمومی جامعه بیشتر مورد توجه قرار گرفت. از کلمات تکلف آمیز کمتر استفاده شد و به طور کلی ادبیات جای خود را در بین مردم پیدا کرد و زمینه پیدایش نویسندگان بزرگی چون صادق هدایت و بزرگ علوی گردید. از بین آثار متعدد جمالزاده می توان به صحرای محشر 1326، تلخ و شیرین (1334)، کهنه و نو (1338)، غیر از خدا هیچ کس نبود (1340)، آسمان و ریسمان (1343)، قصه های کوتاه برای بچه های ریش دار (1353)، قصه ی ما به آخر رسید (1357) می توان اشاره کرد. به غیر زبان فارسی، جمالزاده به زبان فرانسوی، آلمانی و عربی تسلط داشت. وی کتاب های متعددی را از زبان های مختلف به فارسی ترجمه کرده است. محمد علی جمالزاده در سال 1376 در سن 102 سالگی (در ژنو) درگذشت. بعد از انقلاب اسلامی در ایران، جمالزاده به ایران برگشت. وی از تغییراتی که آیت الله خمینی ایجاد کرده بود، حمایت کرد. جمالزاده همچنین در زمینه تاریخ و ادبیات نیز فعالیت داشته است. برای نمونه می توان کتاب های تاریخ روابط روس با ایران (چاپ برلین، چاپ تهران ۱۳۷۲)، پندنامهٔ سعدی یا گلستان نیکبختی (۱۳۱۷)، قصه قصه‌ها (۱۳۲۱)، بانگ نای (داستان‌های مثنوی معنوی، ۱۳۳۷) فرهنگ لغات عوامانه (۱۳۴۱)، طریقهٔ نویسندگی و داستان‌سرایی (۱۳۴۵)، سرگذشت حاجی‌بابای اصفهانی (۱۳۴۸)،اندک آشنایی با حافظ (۱۳۶۶) را نام برد.

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo